طراحی بام سبز مدرن

طراحی بام سبز مدرن ، نقش بامها و دیوارهای سبز در رسیدن به طراحی پایدار بامهای سبز پایدار و سالم و ایجاد کننده منظر بام هستند که یکی از عناصر طراحی پایدار در طراحی اکولوژی امروز می‌باشند.
دیوارهای سبز (باغهای عمودی) نیز یکی از سیستم پوششی جاندار با فوایدی نظیر بامهای سبز می‌باشند
که در آن گونه‌های گیاهی مختلف روی سطح نمای ساختمان رشد می‌کنند.
این دیوارها از پخش شدن گرد و خاک در هوا جلو گیری می‌نمایند
و از ساختمان در برابر اشعه‌های فرا بنفش باران و فشار باد محافظت می‌کنند.
بنا بر این با بهره‌گیری از راهکارهایی چون بامها و دیوارهای سبز می‌توان با طراحی
در کنار طبیعت به جای مقابله با آن به پایداری هر چه بیشتر معماری و شهر سازی معاصر و رشد
و توسعه با اطمینان در حفاظت از محیط زیست آسیب نمی رساند.
بلکه با گونه مثبتی در اکوسیستم مشارکت می‌نماید
و حتی ممکن است با درمان اثرات ناشی از منظرهای آسیب رسان کمک نماید.
احداث بامها و دیوارهای سبز اکنون در برنامه ریزی شهری بیشتر کشورهای جهان
به صورت یک دستورالعمل اجرایی در ساختمان سازی درآمده است.

بام سبز، بام ساختمانی است که تمام یا قسمتی از آن با گیاھانی که بر روی یک لایه ضد آب کاشته شده باشند،

پوشانده شده است. این بام ممکن است شامل لایه ھای دیگر مانند حصار ریشه، زه کشی و یا سیستم آبیاری باشد.

تاریخچه بام های سبز

ايده باغچه های بامی در حقیقت از 600 سال قبل از میلاد مسیح و در زمان بابلیان (باغ هاي معلق بابل) شكل گرفته است.

در قرن حاضر نخستین معمار كه این ایده تقریباً فراموش شده را از نو زنده كرد « لوكوربوزيه » ، بود.فرقی نمی كند

كه ساختمان كوتاه یا بلند، مسكونی يا اداری و دارای سقفی تخت يا منحنی يا شیبدار باشد،هر ساختمانی می تواند دارای بامی سبز باشد.

بام ھای سبز مدرن که از سیستم لایه ھای پیش ساخته تشکیل می شوند، نسبتا پدیده ای نو می باشند.

این نوع بام ھا در دھه 1960 در آلمان توسعه و به بسیاری از کشورھای اروپا گسترش یافتند.

گرچه این بامھا در شمال اروپا مانند کشورھای اسکاندیناوی، ھلند واسکاتلند کاملا رواج داشت

اما شکل مدرن و شھری آن در آلمان و آمریکا متولد شد.