تاریخچه آبنما

تاریخچه آبنما ، یکی از اصلی ترین عناصر طراحی و ساخت باغ ها آبنما و استخر بوده است. استخر باغ‌های قدیمی دارای عمق  زیاد و چندین فواره بوده‌اند از جمله استخر باغ بزرگ هزار جریب که در دوره صفویه در  اصفهان احداث شد و پانصد فواره داشت .

در ایران باستان آب به چه معنا می باشد : 

در ایران باستان آب پیام‌آور روشنایی و پاکی به شمار می‌رفت و از ارزش  زیادی برخوردار بود. شاید به علت اینکه ایران کشوری کم آب بوده، این مایع حیاتی بین  ایشان قدر و منزلتی والا داشته است. آب در نزد ایرانیان نه تنها برای رفع نیازها  مورد استفاده قرار می‌گرفته، بلکه از لحاظ معنوی و روحی نیز تاثیر بسیاری داشته  است. آب با قابلیت‌های مختلف خود مانند حیات، تازگی، درخشندگی، پاکیزگی، رونق و  رواج روشنایی، سکون و آرامش و تحرک، احساس‌های متفاوت در روح و روان انسان گذارده  است. به همین دلیل همواره در مکان‌هایی که ساخته دست بشر هستند، به صورت‌های مختلف  برای خود جا باز کرده است.


این مساله در رابطه با مکان‌هایی مانند پارک یا باغ  بیشتر چشمگیر است. زیرا عنصر آب به عنوان یکی از زیباترین زمینه‌های دید و یکی از  موارد تکمیلی فضای سبز مورد استفاده قرار می‌گیرد. البته در این مکان‌ها وجود آب  برای پاکیزگی محل و آبیاری درختان و گل‌ها یا استفاده برای سرویس‌های بهداشتی،  ضروری و پراهمیت است.
اصلی‌ترین عاملی که همواره به باغ‌های ایرانی حیات  می‌بخشید،

آب جاری بود که در چهارباغ‌ها،‌ جویبارها و جوی‌ های کم شیب و مارپیچی به  حرکت در می‌آمد

و هوای باغ را مطبوع و دلپذیر می‌ساخت. در باغ‌های تزیینی که به  حوض‌ها می‌پیوست،

جدول ها معمولا با سنگ و آجر ساخته می‌شد. در کف آب‌نماها و بیشتر  جاهایی که آب در جریان بود،

اغلب تخته سنگی با تراش سفید رنگ یا با طرح‌های مختلف  کار می‌گذاشتند که به موج آب، جلوه زیبایی دهد.

آب‌نما که از ضروری‌ترین عناصر ایجاد باغ محسوب می‌شد، بیشتر در  مقابل عمارت باغ احداث می‌شد

و بعد اصلی آن در جهت طول ساختمان و به شکل‌های  مستطیل، مربع، چند ضلعی و دایره بود

گاهی در داخل عمارت‌های باغ‌های قدیمی نیز  آب‌نما ساخته می‌شد

که در اصطلاح به آن محل، حوض خانه می‌گفتند. ساکنان باغ در  روزهای گرم تابستان، به ویژه هنگام نیمروز، در کنار آب‌نما به آسایش  می‌پرداختند.