روف گاردن یا بام سبز در معماری امروزه بسیار مورد استقبال قرار گرفته است.

دلایل خنک بودن بام سبز در معماری

  • تبخیر و تعرق صورت گرفته در سطوح گیاهان و درختان باعث خنکی محیط می‌شود.
  • تابش جذب شده به وسیله سطح زیاد برگ‌ها به محیط اطراف منتشر می‌شود.
  • به دلیل کم بودن جرم گیاهان انرژی گرمایی کمتری در سطوح برگ گیاهان ذخیره می‌ شود.

انواع بام‌های سبز

بام سبز می‌تواند در انواع “متمرکز و فشرده”، “نیمه متمرکز ” و “گسترده یا وسیع” بسته به عمق متوسط کشت و میزان تاسیسات مورد نیاز طبقه‌بندی شوند.

بامهای سنتی سبز که نیازمند عمق متعارفی از خاک برای رشد گیاهان حجیم و چمن معمولی می‌باشند،

به عنوان بام‌های سبز متمرکز مطرحند. این نوع بامها نیازمند آبیاری، کوددهی و سایر مراقبت ها می‌باشند. در مقابل، بامهای سبز وسیع یا گسترده، به عنوان سیستمهای خودنگهدار در نظر گرفته شده و به حداقل تاسیسات نگهداری، شاید تنها یکبار در سال هرس یا کوددهی برای افزایش رشد گیاهان، نیاز دارند.

این نوع از بامهای سبز می‌توانند در لایه بسیار نازکی از «خاک» (اغلب از کودهای آلی با فرمول ویژه استفاده می‌شود)، قرار گیرند.

بدین ترتیب بام‌های متمرکز، محیط کشت ژرف و عمیقی دارند و در دسترس هستند (می‌توانند به عنوان یک فضای باز در نظر گرفته شوند). مثالی از یک بام سبز متمرکز، بام مرکز Manulife است که در بالای یک پارکینگ قرار گرفته است.

بام سبز ۲۵ ساله‌ای که در جای مناسبی با درختان بالغ و تنومندش، مستقر شده است.

سیستم متمرکز

این سیستم به نام مقطع عمیق یا باغ بام نیز شناخته می‌شود.

این بام سبز شامل انواع مختلفی از گیاهان می‌باشد و مشابه یک پارک طراحی می‌شود

بامهای سبز دارای درختان بزرگ و آبنماهایی می‌باشند که این موضوع خود احتیاج به تقویت اساسی سازه دارد.

این سیستم اغلب نیازهای سازه‌ای جدیدی را برای بام الزامی می‌کند، به ویژه برای بام‌هایی که دسترسی عمومی نیز داشته باشد. سیستم متمرکز واژه Roof Garden یا باغ بام استفاده می‌شود.

سیستم مدولار یا جعبه گیاه Planter Box در این سیستم گیاه و محیط کاشت در جعبه‌های مخصوصی که تمام یا بیشتر بام سبز را می‌پوشاند نگهداری می‌شود.

در سیستم غیر مدولار محیط کاشت یک لایه پیوسته بر روی بام سبز می‌باشد.

بام سبز گسترده، محیط کشت سطحی و کم عمقی دارد و معمولاً قسمتی از یک سیستم بامی و قسمتی از ساختار ساختمان سبز می‌باشد.

یک بام سبز گسترده به طور کلی در دسترس و مورد استفاده کارکردی نیست.

بامهای سبز شیبدار، مشخصه برجسته بسیاری از ساختمانهای اسکاندیناویایی هستند که نیازمند طراحی ساده‌تری در قیاس با بامهای تخت می‌باشند. چرا که شیب بام کاهش خطر نفوذ آب از طریق سازه بام را با استفاده از لایه‌های آب بندی و زهکشی کمتری نسبت به بام تخت موجب می‌گردد.

معایب بام‌های سبز

بام سبز در معماری برخی پیامدهای منفی استفاده از بامهای سبز به شرح زیر است:

نیاز به تقویت سازه بامهای موجود برای استقرار بام سبز و وجود این حقیقت که اغلب این بامها برای حضور انسان طراحی نمی‌شوند. اما با طراحی و اجرای سیستم‌های جایگزین این عیب نیز قابل رفع می‌باشد گروه فنی مهندسی سورن بام این عیب را برطرف کرده است و برای حتی سقف‌های شیروانی نیز، با روشی نوین بام سبز اجرا کرده است.

در برخی موارد، تطبیق طراحی این بامها با شرایط اقلیمی منطقه کاری دشوار است.

بامهای سبز همچنین نیازمند معیارهای سازه‌ای قابل قبول می‌باشند. بسیاری از بامهای موجود، بدلیل بار وزن ملزومات خاک و گیاهان برای دارابودن بام سبز مناسب نیستند.

در این بین یک دال بتنی در تبدیل به بام سبز بسیار کاراتر از دالهای چوبی یا فلزی است.